Emotie


Kaftgedicht:


Dementie

Jouw woorden spreken over mensen van weleer
Je leeft in sferen van een grijs verleden
En weet met alle glorie en met volle luister
Hoe mensen toekomst schrijven in vorm van luchtkastelen

Jij verhaalt verleden, hebt geen toekomst meer
Ook geen relatie met het heden
Wat voor mij licht is lijkt voor jou weer duister
Zaken die wij maar moeizaam kunnen delen

Ik zie je staan; van binnen doet het zeer
Want samen hebben we de tijd bereden
Ik praat tot jou en hoor je stil gefluister
Je lijkt zo eenzaam maar bent blijkbaar toch met velen

Wanneer ik dan weer op mijn schreden keer
En stil verdwijn naar wat wij dagelijks deden
En mij aan allerhande taken kluister
Merk ik hoe ik mijn onmacht wil verhelen.